AM+

Even bezinnen bij de Boodschap van Maria 25.08.08

 

LIEVE KINDEREN, OOK VANDAAG ROEP IK U OP TOT PERSOONLIJKE BEKERING.

 

Lieve Moeder, het is wel bijzonder dat ge op ‘de eigen bekering’ zoveel nadruk legt.

We voelen ons daardoor rechtstreeks aangesproken… er wordt zelfs in ons iets wakker geschud… om niet te zeggen, we worden op ons plaats gezet.

Het komt niet als een verwijt over, maar eerder als uw moederlijke bezorgdheid. Ge vraagt dat we er eens ernstig over nadenken of wij niet te gerust leven… we  ons door de media en andere negatieve uitdagingen zomaar laten beïnvloeden… wij dikwijls zwijgen of uit mense-lijk opzicht geen stelling nemen…. onze houding en handelen niet onder het evangelie dur-ven plaatsen…

Wij moeten duidelijk kiezen… en uit de routine van nietszeggende woorden of daden komen… wellicht van bepaalde gewoontes en van de weelde afstand nemen.

Of menen we dat dit voor anderen gezegd wordt. Neen, eerlijk… het is tot ieder van ons en we weten voldoende, dat wij zo weinig in Gods aanwezigheid leven… dat wij in de relaties nog te veel onszelf zoeken of angstvallig tegenover elkaar staan…

Met de openheid tot God en elkaar is er nog veel te veranderen.

 

WEES DIEGENEN, DIE ZICH ZULLEN BEKEREN EN MET HUN LEVEN ZULLEN GETUIGEN, ZULLEN BEMINNEN, ZULLEN VERGEVEN EN DE VREUGDE VAN DE VERREZENE ZULLEN BRENGEN IN DE WERELD, WAAR MIJN ZOON GESTORVEN IS WAAR DE MENSEN DE NOODZAAK NIET VOELEN OM HEM TE ZOEKEN, NOCH HEM TE ONTDEKKEN IN HUN LEVEN.

 

Lieve Moeder, gij wilt ons  meteen in een toestand van vrede plaatsen. En dat is mogelijk wanneer wij uw kinderen willen zijn, die God op de eerste plaats stellen en zich in de naasten kunnen inleven…. Dit bij alle gelegenheden tonen dat wij ons niet op de voorgrond plaatsen, maar vanuit Gods liefde mensen dragen en verdragen… dat wij in onze broosheid barmhartig de anderen begrijpen en de kracht hebben om te vergeven en zelfs in een verzoening het uit te spreken… wij de vreugde van Zijn aanwezigheid kennen en in onze hou-ding en handelen aan anderen laten zien dat wij de zin van het leven gevonden hebben, omdat wij blij en hoopvol naar een toekomst leven… een leven in de heerlijkheid, in de liefde van God.

 

Velen leven zonder inhoud of vullen het in met wat enkel tijdelijk is, voorbijgaat en verliezen zo de eigenlijke zin van het leven. Wat meer is, zij zijn onwetend… het kruis is niet alleen weg uit de huizen, uit de samenleving…. maar zelfs Jezus, die Zijn uiterste liefde heeft getoond, wordt uit hun leven uitgewist.

Wat blijft er over?... Zichzelf! Men gaat zichzelf aanbidden… het lichaam krijgt veel aandacht… men loopt alleen idolen na, die eens van het toneel zullen verdwijnen… men zoekt het onder decibels, dicht op elkaar onder opflitsende spots… men eist de vrijheid zonder gezag of verplichting… men wil weg uit de werkelijkheid in drugs… en het kruis ligt zo op hun leven, maar de verrezen Heer is er niet, Zijn liefde krijgt geen klank, omdat ze niet weten waar de kracht te vinden om Hem te ontdekken en hun evenwicht terug te vinden….

 

AANBID HEM EN MOGE UW HOOP DE HOOP ZIJN VAN DIE HARTEN, DIE JEZUS NIET HEBBEN.

 

Lieve Moeder, uw enig verlangen is voorzeker dat wij neerknielen voor het Sacrament of voor het Kruis.

Franciscus heeft Jezus’ liefde begrepen. Niet alleen als hij wenend het uithuilde: “De Liefde wordt niet bemind”, maar ook in zijn gebed: “Wij aanbidden U, Heer Jezus Christus,  hier en in al de kerken van heel de wereld. En wij danken U, omdat u door het kruis de wereld verlost hebt”.

Zijn leven was getekend met de hoop. Ook in crisismomenten bleef hij trouw het kruis omhelzen… verlangde hij een wereldbroederschap en vrede over allen…. maar bovenal met de wonden in handen, voeten en zijde, zong hij het in een zonnelied uit, waarin hij heel zijn hoop in de Allerhoogste legde.

 

Lieve Moeder, zoals naast Franciscus en velen anderen, willen we teken van hoop zijn, opdat allen, die we ontmoeten, de hoop terug vinden en in hun harten de liefde van Jezus zouden hebben.

 

DANK DAT GE AAN MIJN OPROEP GEHOOR GEGEVEN HEBT.