GESCHIEDENIS VAN DE BEDEVAARTEN


Het begin van de jaren tachtig was gekenmerkt door een ongelofelijke verloedering van de liturgie.  Men meende de Eucharistie “aantrekkelijk” te maken voor de mensen door er een spektakel van te maken.

Gans ons leven hadden we dat heel anders beleefd en we waren echt ontmoedigd … Zou dat nu zo ons hele leven verder gaan ?

 

Toen, in februari 1984 (waarschijnlijk op 11 februari, de feestdag van O.L.Vrouw van Lourdes) verscheen er in ons dagblad “Gazet van Antwerpen” een groot artikel “Verschijnt O.L.Vrouw in Medjugorje ?” Het was in feite een uitgebreide boekbespreking van het toen recente boek van  René Laurentin : “La Vierge apparaît-Elle à Medjugorje ?”.   We voelden dat daar de oplossing lag : O.L.Vrouw kwam haar kinderen ter hulp in deze verwarring !  We besloten onmiddellijk om er heen te gaan.

 

We hadden onze vakantie gepland in Oostenrijk en van daar vanuit vertrokken we dan begin augustus naar Medjugorje.  Het plaatsje stond op geen enkele wegenkaart vermeld en we moesten ons laten leiden door een rudimentaire schets in het boek van P. Laurentin.  We kwamen er aan op maandag,  6 augustus, kort na de middag. Het was snikheet.  Onmiddellijk werden we heel diep getroffen door de zeer diepe religieuze sfeer, die er hing.  We bleven in de kerk en konden ook gaan bidden in de verschijningskapel tegenover de sacristie.  Het waren heel diepe emotionele momenten. Geleidelijk kwamen er mensen bij en tegen 4 uur in de namiddag was de kerk bomvol. Er waren enkele bedevaarders, zelfs uit België, maar hoofdzakelijk waren het eenvoudige mensen uit de streek.  Er werd voortdurend in het Kroatisch het Rozenhoedje gebeden, geleid door een pater, die achter het altaar op zijn knieën zat.  Door de open deur van de sacristie zagen we de zieners zitten, die daar deel namen aan het gebed in de kerk.  Op een bepaald moment kwamen ze uit de sacristie, liepen achter het altaar door en begaven zich naar het kamertje tegenover de sacristie.  De deur werd gesloten.  Er viel een diepe stilte in de kerk.  Men “voelde” als het ware, de aanwezigheid van O.L.Vrouw.  Het was een zeer indrukwekkend moment … Na de verschijning knielden de zieners naast de pater achter het altaar en baden luid de Rozenkrans mee.

 

Na de verschijning werd de H. Mis opgedragen. Zeer ingetogen en eerbiedig.  Alles was in het Kroatisch, we verstonden er geen woord van en toch … de indruk, die dit alles naliet was zo overweldigend.

 

Na de mis moesten we nog naar Mostar om te gaan slapen. In Medjugorje was er toen nog geen enkele logiesmogelijkheid.  Het was een gevaarlijke rit.  Alles was pikdonker en we moesten heel erg opletten voor de mensen, die, volledig in het zwart gekleed, op de weg liepen.  Door omstandigheden moesten we ’s anderendaags onmiddellijk terug naar huis vertrekken.  Toen we thuis kwamen, was er juist de receptie voor het huwelijk van ons buurmeisje.  We waren zo overweldigd door wat we in Medjugorje hadden beleefd dat we niet konden nalaten het aan iedereen te vertellen, die we ontmoetten. Er waren al mensen, die vroegen, hoe ze er konden naartoe gaan …

 

In de weken, die volgden, groeide het heimwee naar Medjugorje steeds meer. Uiteindelijk besloten we er hetzelfde jaar terug heen te gaan.  Samen met onze drie dochters vertrokken we dan van 27 oktober tot 1 november 1984.  

Tijdens dat verblijf leerden we heel wat mensen kennen, die later een rol zouden spelen bij het organiseren van de bedevaarten. Zo leerden we op onze voettocht door Medjugorje in het dorpje Bijakovici de familie kennen van Pero Ivankovic, die we een week tevoren gezien hadden op een TV reportage. Ook was er een koppel uit Wallonië, die toen al regelmatig bedevaarten organiseerden onder de naam “Pèlerins sans frontières”.  Als er ons gevraagd werd hoe men naar Medjugorje kon gaan, zonden we mensen naar deze organisatie.  Tegen het eind van 1985 waren er al zoveel Vlaamse kandidaat bedevaarders, dat men ons vroeg om mee te gaan, om voor deze Vlaamse mensen in te staan. 

 

En zo ontstond onze eerste bedevaart met 135 bedevaarders van  11 tot 12 november 1985. Gedurende enkele jaren waren het charterbedevaarten.  We vertrokken in Zaventem om 7 uur naar Split, kwamen daar aan rond 9 uur en vertrokken dan met staatsbussen naar Medjugorje.  We kwamen daar aan rond 13 uur.  Na het middagmaal in het restaurant Palma, bezochten we in de namiddag Bijakovici, de zieners, Podbrdo en, om zeker plaats te hebben, waren we in de  kerk om 16 uur voor de avonddiensten.  Na de diensten zochten de bedevaarders hun logies op. Op dat moment waren er immers al verschillende families, verspreid over de ganse parochie, die onderdak gaven aan de steeds aanzwellende stroom van bedevaarders.

 

’s Anderendaags om 8 uur verzamelden we onze bedevaarders aan de kerk voor onze bedevaartmis. Deze werd opgedragen door E.H.Hillaert.  Na de H. Mis beklommen we de Krizevac, hadden het middagmaal weer in de “Palma” en kregen een mooie conferentie door Pater Slavko.  De verschijningen waren toen in het bureau van Pater Slavko in de pastorie.  Een massa mensen stond dan voor de pastorie om dat zeer indrukwekkend moment mee te maken.  Na de verschijning moesten we heel vlug vertrekken want om 21 uur sloot de luchthaven van Split.  (In het begin van de bedevaarten bleven de chartervliegtuigen ter plaatse, tot we terugkeerden.) Rond 22 uur stegen we dan op om rond middernacht weer in Zaventem aan te komen.

 

Die eerste bedevaart was al onmiddellijk een mijlpaal.  Tijdens onze bedevaartmis ’s morgens was een van onze bedevaarders plots overleden.  Mede omdat we nog volop in het Communistisch Joegoslavië waren, verliep de regeling rond de repatriëring zeer stroef.  We hadden toen heel veel steun en hulp van de parochie en van de paters, die heel erg met ons meeleefden.

 

Van de 2de tot de 5de bedevaart in juni 1987 bleven we tweedaagse bedevaarten organiseren samen met “Pèlerins sans frontières”  volgens nagenoeg hetzelfde schema van de eerste.

 

Toen zond O.L.Vrouw ons Francis Dursin.  Hij was invalide geworden na een succesvolle zakencarrière.  Met zijn buitengewoon talent organiseerde hij grondig de bedevaart en van dan af waren de “Westvlaamse Medjugorje-bedevaarten” een feit.  De 6de bedevaart,  van 6 tot 9 november 1987, was de eerste, die we organiseerden zonder de deelname van “Pèlerins sans frontières”.

 

Van november 1987 tot september 1991 organiseerden we 20 bedevaarten. Steeds met charters en zowel langs de luchthaven van Split als  deze van Mostar.  Het aantal deelnemers per bedevaart varieerde tussen 50 en  199. Elk van deze bedevaarten had zijn eigen geschiedenis, zijn eigen zorgen, maar ook zijn specifieke genaden.  Steeds hadden we zeer toegewijde priesters om ons te begeleiden. Van het prille begin af waren dat E.H. Paul Hillaert en E.P.Jos Biesbrouck o.m.i. Later werden we ook regelmatig begeleid door E.H. Jozef Van Holder, E.H. Daniël Vervaele, E.P. Daniël Loobuyck, E.H.Stefaan Debrabandere en nog vele anderen .

 

De 25e bedevaart van 13 tot 16 september 1991 was een andere mijlpaal, het was een jubileumbedevaart met 130 deelnemers (waarvan 9 priesters). Tijdens deze bedevaart begon de burgeroorlog in Herzegovina. Hoewel het feest van de Kruisverheffing was, waren er duidelijk veel minder pelgrims in Medjugorje.  Van op Krizevac waren we toen getuige van de eerste bombardementen op Ploce, een havenstadje aan de Adriatische kust..   Omdat de toestand vlug verslechtte, moesten we wat vroeger vertrekken.  Na deze bedevaart was het niet meer mogelijk veilig naar Medjugorje te gaan.  We lieten ons dan leiden door de berichten die Zuster Emmanuel ons wekelijks met haar faxen doorzond. (Dit was het begin van de verdeling van de “faxen”).  Maandenlang was elk contact met Medjugorje verbroken. Zuster Emmanuel moest haar faxen per koerier naar Vrgorac in Kroatië zenden, waar er nog mogelijkheid was om te faxen. Wegens de achteruitgang van zijn gezondheid, was dit ook de laatste bedevaart  waar Francis Dursin persoonlijk aan deel nam.

 

Steunend op de berichten van Zr. Emmanuel, leek het in augustus 1992 terug redelijk veilig om op bedevaart te gaan.  Om dit te testen organiseerden we met een tiental mensen een bedevaart van 13 tot 16 augustus 1992. 

 

Van oktober 1992 af hernamen de bedevaarten terug regelmatig 3 tot 4 maal per jaar. Op dit moment hebben we (tot eind 2009) in het totaal 84 bedevaarten georganiseerd en 8190 bedevaarders naar Medjugorje begeleid.

 

Na de periode van samenwerking met “Pèlerins sans frontières” werd het moeilijk om verder alléén de verantwoordelijkheid te dragen voor de meestal talrijke groepen.  Steeds heeft O.L.Vrouw in deze nood voorzien en toegewijde mensen gezonden om te helpen.  Zo zijn van 1995 af  Stefaan Veys en Zoran Tomic en later Ronny Leenaert,  Ludwig Van de Voorde en Francis Maton  het bedevaartteam komen vervoegen.

 

Ook zijn we, zoals van in het prille begin,  steeds begeleid door zeer toegewijde priesters.

In Medjugorje zijn we nog altijd gelogeerd bij de familie Pero Ivankovic in Bijakovici, die we leerden kennen in oktober 1984 en waarvan de kinderen, nu, 25 jaar later,  de bedevaarders ten dienste staan in zeer gastvrije en aangename familiepensions.

 

Als we terugkijken naar deze 25 jaar bedevaarten hebben we een gevoel van diepe dankbaarheid en bewondering.  Al het mooie, dat we hebben mogen meemaken : Mensen, die diep getroost werden, die hun roeping gevonden hebben, die dikwijls na vele jaren een bekering hebben mogen ervaren, die geraakt werden, die genezen werden of integendeel hun lijden aanvaard hebben, soms tot in het uiterste   … de lijst is werkelijk onuitputtelijk.

Het geeft ons ook een zeer gelukkig gevoel voor al die mensen, die we hebben mogen naar Medjugorje brengen.  Zoals Zr. Emmanuel zegde : “Nu is het nog de tijd … Eens komt er een tijd dat de verschijningen zullen ophouden … en dan zal men zeggen “was ik maar gegaan toen het nog tijd was !”

 

Werkelijk, zoals A.K. Emmerick en Don Bosco al in visioen zagen : Het is O.L.Vrouw, die in de grote verwarring van deze tijd haar kinderen ter hulp komt en niet in de steek zal laten.

We moeten de Heer echt dankbaar zijn dat Hij zo goed is zijn Moeder elke dag te zenden en O.L.Vrouw dat ze zo goed voor ons wil zorgen

 

Guy Claes  Lichtmis 2010